fbpx

‘Ik heb alles, maar toch ben ik ongelukkig’

‘Ik heb alles, maar toch ben ik ongelukkig’

’s Ochtends ontwaak je in de armen van je lieve man of vrouw. Samen met jullie eventuele kinderen wonen jullie in een heerlijk, ruim huis, waar het zonlicht rijkelijk door de ramen schijnt, je uitzicht hebt op een weelderige tuin en er een mooie auto op de oprit staat. Nadat jullie samen gezellig koffie hebben gedronken en ontbeten, is het tijd om naar je werk te rijden. Natuurlijk is het soms weleens stressvol, maar je hebt wel een baan waarin je jezelf kunt ontplooien, plezier van hebt en waarin je waardering krijgt. Ook heb je nog genoeg tijd e geld om je vrienden en familie te zijn, geen financiële zorgen te hebben en eens in de zoveel tijd op vakantie te gaan. Als je alles zo bij elkaar optelt, heb je eigenlijk alles in je leven om gelukkig te zijn. Maar waarom voel jij je dan allesbehalve gelukkig?

 

Leegte

Als jongere fantaseerde je regelmatig over hoe je leven zou zijn als je zo rond de dertig was. Je had het idee dat je geslaagd zou zijn als je het volwassen ‘huisje boompje beestje’-leven zou hebben. Maar nu puntje bij paaltje is gekomen, valt het volwassen leven je toch best tegen. Ondanks dat je alles hebt wat je hartje begeert, en ook in de ogen van anderen alles goed voor elkaar hebt, heb jij toch het gevoel dat je iets mist. Misschien heb je al naar manieren gezocht om die leegte op te vullen, zoals nieuwe doelen, ambities en veranderen. Zo ben je bijvoorbeeld intensiever gaan sporten, heb je verre, indrukwekkende reizen gemaakt en ben je extra cursussen en opleidingen gaan doen om jezelf te ontplooien. Je voelt je schuldig. Want dit alles heeft je niet genoeg geholpen. Steeds bekruipen dezelfde gedachtes je: ‘Voor wie doe ik het eigenlijk?’, ‘Wat is de zin van mijn leven?’ en ‘Is dit het nou?’

 

Waar komt die somberheid nou vandaan?

In mijn praktijk kom ik veel (jong)volwassenen tegen die kampen met dezelfde soort problematiek. Voor de buitenwereld hebben zij alles ogenschijnlijk goed voor elkaar en vormen ze het perfecte plaatje, maar van binnen voelen ze een grote ongelukkigheid en leegte. Iedereen is natuurlijk anders, maar er zijn wel patronen in de levens van deze mensen te herkennen. Hoewel zij inmiddels de achttien al langere tijd hebben gepasseerd, hebben hun gevoelens van ongeluk en leegte vaak met hun jeugd te maken. Stel je voor: je bent twee jaar oud en je vader of moeder is, door bijvoorbeeld psychische problemen, emotioneel niet beschikbaar. Wel wordt zij geacht jouw de veiligheid, waardering warmte en liefde te bieden, zodat jij alle ruimte krijgt om jezelf te ontwikkelen. Omdat deze facetten ontbreken in de opvoeding, ontwikkelde jij gedurende de jaren dat je opgroeit onbewust patronen waarmee je zo min mogelijk last hebt van deze ervaren onveiligheid.

 

Verkeerde boodschap

Het ontbreken van die ouderlijke veiligheid en warmte wordt ook wel ‘onveilige hechting’ genoemd. Hoewel jouw ouders waarschijnlijk het allerbeste met je voor hadden, heb je door de onveilige hechting onbewust de boodschap meekregen dat je niet belangrijk of niet goed genoeg bent. Dit kan op latere leeftijd – als je inmiddels uitgegroeid bent tot een volwassene die alles op papier goed voor elkaar heeft – problemen geven, en een gevoel van bestaansleegte oproepen. Hiermee bedoel ik dat je het gevoel hebt dat je het contact kwijt bent met je eigen dromen, drijfveren, wil en identiteit. Hier komen die gedachten als ‘Voor wie doe ik het eigenlijk?’ vandaan, en gevoelens van onzekerheid, ongeluk en leegte. Een ‘bekende’ manier om met deze leegte om te gaan (ook wel: overlevingsstijl of copingstijl) kan het steeds maar harder werken en tot het gaatje te gaan zijn. Je realiseert het niet, maar dit doe waarschijnlijk omdat je ergens hoopt dat je met deze overlevingsstijl toch die aandacht, bevestiging en waardering van je ouders kunt krijgen. Het is, helaas, niet verwonderlijk dat veel mensen met zo’n copingstijl het risico lopen op het krijgen van een burn-out en depressies, of aanverwante problemen.

 

Herkenbaar? Zoek hulp!

Is het bovenstaande (een beetje) herkenbaar voor je? Dan is het fijn om eens samen van gedachten te wisselen. Graag ontvang ik je in mijn pand aan de Vismarkt in het hartje van de Groningse binnenstad. Uit eigen ervaring weet ik hoe waardevol het is om over je jeugd te praten, en hoe het kan opluchten om oude en pijnlijke gevoelens onder ogen te zien. Hierdoor zal je in staat zijn om een rustiger, veiliger én gelukkiger te leiden. Een leven waar jij met plezier en kracht zélf de regie over voert, en hier ook de zin van inziet!