fbpx
Praktijk voor integratieve psychotherapie Sypke Visser

Praktijk voor integratieve psychotherapie Sypke Visser

Voelt u zich snel opgejaagd, angstig of boos? Draaien uw gedachten steeds in dezelfde cirkel rond? Raakt u sommige herinneringen maar niet kwijt? Schaamt u zich of voelt u zich gevangen? Denkt u negatief over uzelf of over anderen? Vraagt u zich af hoe het zou zijn om positief in het leven te staan en de regie over uw bestaan (weer) te hebben?

Het kan anders. Echt!

Lees verder
Werkwijze

Werkwijze

In mijn therapeutische begeleiding staan drie waarden centraal: wederzijds respect, professionaliteit en persoonlijke betrokkenheid.

Ik treed andere mensen mild, begripvol en met respect tegemoet en ga daarbij uit van wederkerigheid. Ik ben altijd gericht op de (h)erkenning van de eigenheid van de ander en ik ben me bewust van de verschillende rollen en posities die ik in therapiesituaties kan aannemen.

Lees verder
Iets voor mij?

Iets voor mij?

Piekert u veel, voelt u zich vaak beklemd en mist u onbevangenheid en plezier in uw leven? Wilt u (weer) regie over uw leven?

Dan kan ik u wellicht helpen. De snelste manier om erachter te komen, is een afspraak maken voor een vrijblijvende kennismaking en eerste verkenning.
Mijn praktijk staat open voor iedereen met psychosociale problemen, arbeid gerelateerde stressproblemen of een vermoeden daarvan, in Noord- Nederland.

Lees verder

‘Ik heb het gevoel dat Sypke me begrijpt omdat hij zelf ook bepaalde ervaringen heeft van vroeger. Hij is steunend en begrijpend. Bepaalde uitspraken herinner ik me nog steeds, bijvoorbeeld van die angst… Dat ik die moet toelaten. Dat is iets wat me echt helpt.’

Verkoopmedewerkster (24 jaar)

Openhartig

Korte blogs over alles wat mij opvalt en raakt

‘Op mijn vrije avond sloeg de paniek toe’

‘Op mijn vrije avond sloeg de paniek toe’

Bianca (30): ‘Het gebeurde op een zaterdagavond. Voor het eerst was ik in mijn nieuwe huis alleen, en daar had ik me erg op verheugd. Lekker een ontspannen avond in mijn mooi ingerichte appartement. Een avond waarop ik helemaal zelf kon bepalen waar ik behoefte aan had. Toen ik zat te bedenken wat ik eens zou gaan doen, merkte ik een vreemd gevoel op. De ontspanning verdween naar de achtergrond en er ontstond een onheilspellend gevoel in mijn buik.’   In paniek ‘Het gevoel verbaasde me nogal en ik vroeg me af wat het was. Voordat ik het wist, begon ik me ineens heel onrustig te voelen en mijn hart begon steeds luider te bonzen. Ik werd benauwd en duizelig, en het zweet brak me uit. Het leek alsof de hele kamer om me heen tolde, alsof ik in een film zat. Het voelde vreselijk, en ik raakte ervan overtuigd dat ik een hartaanval had en zou overlijden. Een doodeng gevoel, en dat terwijl ik helemaal alleen was. Ik was er zeker van dat het nooit meer goed zou komen.’   De angst nam niet af ‘Op dat moment probeerde ik mijn beste vriendin te bellen, maar zij was een avondje uit en nam haar telefoon niet op. Ondertussen nam mijn angst niet af, en ik overwoog een ambulance te bellen. Toch heb ik dat om de een of andere reden niet gedaan. Ik ben op bed gaan liggen en wikkelde mezelf in de dekens, wachtend tot er iets zou veranderen. En dat gebeurde ook, want na verloop van tijd zwakte het gevoel af. Maar de dagen erna bleef...

Lees verder
‘Ik kwam keer op keer in conflictsituaties terecht’

‘Ik kwam keer op keer in conflictsituaties terecht’

We krijgen er allemaal wel eens mee te maken: conflicten. Voor de één vormen ze echter een groter probleem dan voor de ander. Marten (47) ondervond hier veel last van. ‘Wanneer ik boos was, kon ik nauwelijks met anderen praten of me verbonden voelen. Veel situaties voelden daarom onoplosbaar, terwijl ik diep vanbinnen er echt wel uit wilde komen. Ik raakte vastgedraaid in mijn emoties en kon mijn weg daaruit niet vinden.’   De gemene deler ‘In mijn situatie kwamen conflicten op verschillende vlakken voor’, vertelt Marten. ‘Zowel in romantische relaties als met vrienden en op het werk ontstonden er vaak slepende problemen. Na een arbeidsconflict voelde ik me zo gestrest, dat ik er lichamelijke klachten van kreeg. Ik voelde me vaak onbegrepen en het maakte me nog bozer. Maar op een gegeven moment realiseerde ik mij dat de gemene deler van ieder conflict ikzelf was.’   De eerste fase ‘De fase waarin ik voor het eerst veel boosheid ervoer, was na de scheiding van mijn ouders. Al op mijn vierde waren ze uit elkaar. Maar toen ik iets ouder werd, zorgde alleen al de gedachte van naar mijn vader gaan voor boos gedrag. Dat uitte zich op school, thuis bij mijn moeder, met vriendjes en bij de sportvereniging. Ik zette een grote mond op, vooral tegen leraren of hulpverleners die zeiden dat ik naar mijn vader moest. Soms probeerde mijn moeder me gerust te stellen. Dat hielp even, maar iedere keer dat ik naar mijn vader moest, ging het weer mis.’   Ik ontwaakte ‘Mijn vader is een extreem autoritaire man die tegen alles en iedereen aanschopte. Hij...

Lees verder
‘Mijn negatieve zelfbeeld beïnvloedt mijn leven’

‘Mijn negatieve zelfbeeld beïnvloedt mijn leven’

Liz (34): ‘Toen ik een paar jaar geleden dertig werd, had ik het idee dat ik alles voor elkaar had. Ik had een superleuke baan in een bibliotheek met fijne collega’s. Daarnaast heb ik een fijne vriendengroep en ben ik heel gelukkig met mijn vriendin. Soms voelde het allemaal bijna te mooi om waar te zijn. Ik wist namelijk uit ervaring dat het ook anders kan: mijn ouders gingen na een vechtscheiding uit elkaar en na die tijd ben ik bij mijn moeder gaan wonen die last had van depressieve gevoelens.’   Zo min mogelijk denken aan vroeger ‘Daarbij kwam ik op de middelbare school uit de kast. Voor mij een opluchting, voor een groepje anderen reden om mij te gaan pesten. Nadat deze pesterijen uit de hand liepen, ben ik overgeplaatst naar een andere school. Dat bleek een gouden zet, want op de nieuwe school sloot ik al snel vriendschappen voor het leven. De mensen die ik daar ontmoette, behoren nog altijd tot mijn dierbaarste vrienden. En hoewel ik nog steeds verlegen en diep onzeker was, ging het sindsdien bergopwaarts met me en probeerde ik vooral zo min mogelijk te denken aan vroeger.’   Sluimerende angst ‘Niet lang na die dertigste verjaardag kreeg ik een ontzettend leuk project onder mijn hoede. Om meer jongeren te trekken zouden we een jaar lang workshops met schrijvers, rappers, dichters enzovoorts organiseren. Een prachtige uitdaging waar ik trots en enthousiast over zou moeten zijn. Maar in plaats daarvan voelde ik vooral mijn onvermogen. Het was een gevoel dat altijd al onder al mijn werkzaamheden sluimerde, maar nu ik eindverantwoordelijk was pas echt...

Lees verder
‘Ik word regelmatig overvallen door onbestemde gevoelens’

‘Ik word regelmatig overvallen door onbestemde gevoelens’

Remi (45) ‘Ik ben altijd van het slag ‘harde werker’ geweest. Na mijn hbo ben ik doorgegaan met studeren. Daarna vond ik snel een baan in de ICT. Samen met mijn partner vond ik een appartement, die we helemaal hebben opgeknapt. We kregen onze zoon, en zijn we weer verhuisd om meer ruimte te krijgen. Van de buitenkant lijkt het alsof alles op een rij is. Maar vanbinnen voel ik me soms leeg.’   Ik voel me onbestemd ‘Daar voel ik me vreselijk schuldig over. Ik zou zo dankbaar moeten zijn, ik heb toch alles wat iemand zich kan wensen? Ik heb een lieve partner, een gezonde zoon, een dak boven mijn hoofd en een baan om het allemaal te kunnen betalen. Maar vanbinnen voel ik me onbestemd. Alsof ik er niet helemaal van kan of mag genieten. Het is steeds weer een gevecht tussen die leegte en de schuldgevoelens daarover en het brandt me op.’   De rol van het verleden ‘Toen ik het aankaartte bij mijn partner, was ze in eerste instantie opgelucht. Ze had al langer gemerkt dat er iets speelde, maar aangezien ik haar vragen altijd ontweek, wist ze niet wat. Natuurlijk weet zij uit wat voor nest ik kom. Ze opperde of ik eraan gedacht had dat mijn verleden er iets mee te maken zou kunnen hebben. Dat had ik niet, maar bepaalde dingen vielen daarna wel op hun plek.’   Gezinssituatie ‘Het gezin waaruit ik kom had het niet erg breed. Mijn vader was weinig aanwezig, en ik herinner me hem voornamelijk als afstandelijke man. Na zijn overlijden stond mijn moeder er alleen...

Lees verder
Wat heeft mijn eetproblematiek met mijn jeugd te maken?

Wat heeft mijn eetproblematiek met mijn jeugd te maken?

Thessa (36): ‘Wanneer zal het de eerste keer geweest zijn dat ik bewust met mijn eten bezig was? Ik kan het me niet eens precies herinneren, zo lang geleden is het. De eerste eetdagboekjes stammen uit mijn basisschooltijd. Ik heb ze weggegooid, maar voel me dieptreurig wanneer ik eraan denk. Een meisje van nog geen twaalf dat zich al zo met eten, diëten en bestraffen en belonen bezighoudt.’ ‘Jarenlang vond ik mijn gedrag normaal. Ik vond het doodgewoon om elke dag precies bij te houden wat ik gegeten had, hoeveel en wat ik de volgende dag mocht. Had ik dat een week goed volgehouden? Dan was ik zo trots dat ik mezelf mocht belonen met een avond snacken. En dat ging dan niet om een bakje chips en een koekje. Nee, de zak ging leeg en het pak met koekjes ook. Het gevolg? Straf. Voor straf wéér een week lijnen en boos zijn op mezelf en mijn lichaam. Toch vond ik het niet vreemd. Bijna ieder meisje lijnde toch? Bijna iedere vrouw is ontevreden met haar lijf, dat lees je overal.’ ‘Dat mijn gedrag extremer was dan van veel vrouwen om me heen, realiseerde ik me pas toen ik een stuk ouder was. Want in mijn studietijd en daarna was ik nog steeds in de ban van mijn dagboekjes. Als ik niet meteen na de lunch kon opschrijven wat ik had gehad, voelde ik paniek opkomen uit angst het te vergeten. En naar de kroeg biertjes drinken met vriendinnen kon niet zonder een diep schuldgevoel. Dus dat ging ik maar zoveel mogelijk uit de weg. En mijn uitspattingen op...

Lees verder
‘Ik voel me regelmatig overspannen, gestrest en opgebrand’

‘Ik voel me regelmatig overspannen, gestrest en opgebrand’

Petra (47) vertelt: ‘Ik heb altijd werken voorop gesteld. Dat is wat ik van huis uit in mijn jeugd heb meegekregen: je moet hard werken, stil zitten kan wanneer je oud bent. En die les is heel nuttig, want ik heb een mooie leidinggevende positie in het onderwijs, en mijn huis en gezin lopen op rolletjes doordat ik nooit stilzit. Ik dacht dat dat me rust gaf, want ik wist precies waar ik op welk moment moest zijn, en hoefde me nooit te vervelen. Maar het bleek niet waar, ik was bekaf.’   Opgebrand ‘Op een gegeven moment begon het ermee dat ik ‘s ochtends de snoozeknop op de wekker ging indrukken. Waar ik normaal gesproken meteen uit bed sprong, bleef ik nu een half uur liggen. Dan moest ik daarna haasten en vliegen en voordat ik op mijn werk aankwam, was ik alweer doodmoe en energieloos. En normaal kreeg ik er energie van om met collega’s te praten en lekker bezig te zijn, maar ik voelde me totaal leeg. Op. Als het vlammetje aan het laatste stukje lont van een waxinelichtje. Misschien is dat wel waar het woord ‘opgebrand’ vandaan komt.’   Een sneltrein Het leven is de afgelopen decennia enorm veranderd. Op diverse vlakken is er belangrijke vooruitgang geboekt. De medische wetenschap is daar een prachtig voorbeeld van. Maar het dagelijks leven lijkt er niet eenvoudiger op geworden. Waar voor onze voorouders alles duidelijk en overzichtelijk was, is tegenwoordig the sky the limit. We leven in een 24-uursmaatschappij waarin alles snel moet. Het leven is soms net een sneltrein waaruit je niet kunt ontsnappen. Je moet altijd...

Lees verder